شب دلتنگي

* !ماه من ! اي نگاهت از نجابت، سرشار ؛ حالا كه مي‌روي، چشمان مرا به‌شب بسپار *





 



زير بارش يكريز باران خيس مي‌شوم! 

در وداع با ديروز
شبهاي دلتنگي‌ام را ورق مي‌زنم ...





 

         تو که آهسته می‌خوانی قنوت گريه‌هايت را
                         
ميان ربنای سبز دستانت دعايم کن !





 


حتی اگر نباشی می‌آفرینمت
چونان که التهاب بیابان سراب را ...

 




 


امشب ز پشت ابرها بيرون نيامد ماه
بشكن قرق را ماه من !
بيرون بيا امشب ...





 


حرف‌های ما هنوز ناتمام
                  تا نگاه می کنی
                            وقت رفتن است

    باز هم همان حکایت همیشگی!
                   پیش از آن که با خبر شوی
                     لحظه‌ي عزیمت تو ناگزیر می‌شود

     آی!
     ای دریغ و حسرت همیشگی!

              ناگهان
                    چقدر زود
                       دیر می‌شود!





 



تمام ناتمام ِ من با تو تمام مي‌شود ...





 


هوا سردتر از آن است که
اشک‌هایم یخ نزنند

       نگاهم را می‌دزدم
       و پشت دیوار ترک خورده‌ای
                                  جا می‌گذارم...


                             ***

                                      ببار باران !                  
                                       بر دل پُر اندوهم، بي امان ببار !




 



سراپا خيس از عشق و از باران !      

      در پاسخشان چه خواهی گفت   
                     
                 اگر بپرسند
                 آستينت را کداميک تر کرده ؟





 



محبت و محنت دو دوست ديرينه‌اند و با هم قرينه‌اند
و محنت و بلا امتحان است و بر دل و جان
 است.
هر كه را گل پسند آيد از خارش چه گزند آيد. 


در عشق تو خوشدلي زمن بيزار است. 
رو
شاد نشين كه بر مرادت كار است.





 



پروانه سو
خت شمــع فـــرو مــرد شب گذشت  
قصه‌ي دل ناتمام ماند ...
                              










تار ‌و‌ پود‌ خاطرات
براده‌هاي عشق
يادگارهـاي مستور